Nikita Miller - Schuld und Bühne

Ieder mens verwerkt zijn leven anders: sommigen gaan naar de kerk, anderen naar een yoga retraite - Nikita Miller heeft gekozen voor de klassieke cyclus: schuld, geweten, lijden, verlossing ... en uiteindelijk geen boetedoening, maar een stadium. Schuldgevoel. Elke familie heeft het. Maar terwijl anderen een beetje een slecht geweten krijgen omdat ze de WhatsApp van oma hebben genegeerd, heeft Nikita het complete pakket binnengehaald.
Dankjewel, pap.

Geweten. Die klootzak die altijd belt als je wilt slapen. Of bij de therapeut als je denkt: "Gast, ik betaal hier 120 euro per uur en jij vraagt me naar mijn jeugd?"

medelijden. Ja, hij heeft zijn moeder begraven, zijn vader gehaat en zich toch op de een of andere manier door het leven geslagen. Klinkt dat triest? Dat is het ook. Maar op een gegeven moment moet je beslissen: huilen of lachen. En Nikita lacht - hardop. Verlossing. Bestaat niet echt. Maar de microfoon, het publiek en eerlijk gelach komen aardig in de buurt.

Geen boetedoening. Het toneel. Het heeft niets te maken met vergeven en vergeten. Hier wordt het verhaal verteld, meedogenloos, gemeen, bevrijdend grappig. Nikita Miller serveert zijn levensverhaal niet als een tragedie, maar als een komedie - en ja, je mag lachen. Hardop.